Ribbers.net 2014 © Alle rechten voorbehouden

Home.Ons gezin.Tycho.TyLyDy - Under Construction.
Tycho Martijn Ribbers

Hoera, we zijn zwanger

 

Hier hebben we anderhalf jaar naar uitgekeken. We hebben een lekker huis, leuk werk en een klein ribbersje is welkom. Over een week gaan we lekker op vakantie en als we thuiskomen zullen we het onze ouders vertellen. We willen het nog even geheim houden.

 

Op onze vakantie maken we een foto met een paar kleine rode schoentjes. Deze foto stoppen we achter onze vakantiefoto's en hopen dat onze ouders de hint zullen begrijpen.

Het duurt even..... maar dan vreugde alom! Voor beide ouders wordt dit het eerste kleinkind.

 

Mijn zwangerschap verloopt zonder veel problemen. Ik ben haast niet misselijk, alleen erg moe. De verloskundigen zijn erg tevreden over mijn bloeddruk, urine en gewichtstoename. Ik ben 25 weken zwanger als ik voor de zekerheid een echo moet laten maken. De verloskundigen vinden mijn buik aan de grote kant en willen er zeker van zijn dat er geen sprake is van een meerling of dat de uitgerekende datum misschien verkeerd is.

 

Op 14 januari 2000 gaan we naar het ziekenhuis voor het maken van de echo. Spannend, we gaan ons kindje bekijken. We kijken onze ogen uit, dat is dus ons kindje. Er worden verschillende maten genomen, die uitslag moeten geven over de leeftijd van ons kindje. Niet alle metingen kunnen gedaan worden. Ons kindje ligt er niet goed voor. Niets om ons zorgen over te maken, maar of we over twee weken terug willen komen voor een nieuwe echo.

 

We maken een nieuwe afspraak voor 27 januari 2000. We maken ons niet echt zorgen. Die kleine van ons is alleen wat bewegelijk en maakt het de artsen moeilijk.

 

Leuk.... over twee weken weer op de "foto".

Nieuws

 

27 januari 2000

We gaan voor de tweede echo naar het ziekenhuis. We zijn heel ontspannen en vrolijk.... we gaan ons kleintje immers weer zien.

We genieten van alle bewegingen op het beeldscherm. Soms vraag ik me af waarom van bepaalde, voor mij onduidelijke, beelden een afdruk wordt gemaakt. Ik schenk er verder geen aandacht aan en geniet verder. Tot de echoscopiste het beeld uitzet en zegt dat ze er een gynaecoloog bij wil halen. Ze heeft een aantal dingen gezien die ze niet helemaal vertrouwt. Er valt een stilte. John stelt de vraag die ik niet durf te stellen. Wat denkt ze gezien te hebben. Een open ruggetje........ Het lijkt wel of ik in een groot zwart gat val. Ze verlaat de kamer even om een gynaecoloog te halen.

De gynaecoloog komt binnen en bekijkt nogmaals het kleine wezentje in mijn buik. Ik durf niet meer te kijken. Alles gaat als in een nachtmerrie aan me voorbij. Als hij klaar is, zegt de gynaecoloog dat hij het eens is met de echoscopiste, ook hij denkt een open ruggetje te zien. Hij wil ons direct doorverwijzen naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht.

Hij legt ons uit wat spina bifida (een open ruggetje) betekent. De wervels hebben zich in de eerste weken van de ontwikkeling niet gesloten. Ik begin te huilen, ik kan niet meer.

 

Vijf dagen later, 1 februari 2000, zitten we in het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ). Daar wordt een hele uitgebreide echo gemaakt. Er wordt naast spina bifida ook klompvoetjes geconstateerd. Deze gegevens worden direct meegenomen in het speciale overleg van het spina bifida-team. Nog diezelfde middag hebben we een gesprek met een kinderneuroloog en een gynaecoloog. De neuroloog legt ons nogmaals uit wat spina bifida is. Hij vertelt ons dat de hoogte van het defect bepalend is voor de handicaps van ons kindje. Handicaps...... het dringt nu pas echt tot mij door dan ons kindje niet 'normaal' zal zijn. Het zal gehandicapt zijn.

De hoogte van het defect bij ons kindje geeft reden tot bezorgdheid over de functie van de blaas, het laatste deel van de darmen en de functie van de beentjes. Op dit moment ziet het hoofdje er goed uit. Er is nog geen waterhoofdje geconstateerd, wat vaak een bijkomend verschijnsel is. Voor de zekerheid willen ze een vruchtwaterpunctie doen, om er een aantal chromosoom afwijkingen uit te sluiten. We kunnen direct de volgende dag terecht. We doen het maar gelijk dan zijn we daar vanaf. Over twee weken krijgen we de uitslag. Dan moeten we ook terugkomen voor een nieuwe echo. Ze willen de kleine goed onder controle houden.

Tijdens de vruchtwaterpunctie vragen we de echoscopiste naar het geslacht van ons kindje. In andere omstandigheden hadden we het niet willen weten, maar er zijn nu genoeg onzekerheden. Wij kunnen het duidelijk zien, het is een jongentje..... ons zoontje. We kunnen nu gericht een naam uitzoeken en een thuis voor hem maken.

 

We maken een kaartje om onze familie en vrienden op de hoogte te stellen wat er met ons mannetje aan de hand is.

Door dit kaartje en de gesprekken, die we samen hebben, accepteren we vrij snel dat ons kindje gehandicapt zal zijn. Het zal misschien niet makkelijk worden, maar we zullen ons voor 100% inzetten voor ons mannetje.

 

We maken twee hele moeilijke weken mee. We werken alle twee niet meer, hebben huilbuien en praten over moeilijke beslissingen die in de toekomst liggen. We laten de babymeubeltjes bezorgen, maar besluiten de bestelde kinderwagen en maxi-cosi af te bellen. De beslissing is makkelijk gemaakt, het zal echter nog ruim vier weken duren voor we daadwerkelijk de telefoon pakken om de bestelling te annuleren.

 

De vrijdag voordat we de volgende echo hebben, krijgen we de uitslag van de vruchtwaterpunctie. Naast de afwijkingen die bij spina bifida horen, zijn er geen afwijkingen uit de punctie gekomen. Toch een beetje goed nieuws.

 

We maken ons langzaam op voor de echo op 15 februari 2000 (2 dagen na mijn verjaardag!), we hebben een zwaar weekend.

Meer nieuws

 

15 februari 2000

We zijn erg gespannen voor de nieuwe echo. De laatste echo's hebben alleen maar slecht nieuws gebracht. We verwachten eigenlijk dat we te horen krijgen dat er ook een waterhoofdje te zien is.

Het hoofdje wordt uitvoerig gemeten en bekeken. Gelukkig, geen waterhoofdje. Nu kan ik gewoon bevallen. Ook het ruggetje wordt natuurlijk weer uitgebreid bestudeerd. We schrikken als we de beelden zien. Het lijkt wel of er een knik in de ruggengraat zit. We zullen het wel verkeerd zien. Of toch niet.

De gynaecoloog wordt erbij gehaald. Aan zijn gezicht zien we dat het mis is. Er is inderdaad een vergroeiing te zien aan de ruggengraat ter hoogte van de open rug. Dit is geen goed teken.…eerder een heel slecht teken. De gynaecoloog bereidt ons voor op een zeer moeilijke beslissing na de geboorte. Ik krijg een vreselijke huilbui. Ik was nog zo hoopvol!

 

We hebben daarna een moeilijke tijd gehad. We hebben met tranen in de ogen de meubeltjes in elkaar gezet en het kamertje gereed gemaakt. Maar met alles wat je doet heb je gemengde gevoelens. Zal hij ooit in zijn bedje liggen?

Mijn moedergevoelens moeten soms aan de kant geschoven worden. Het heeft geen zin om een kledingkast vol met allerlei maten kleertjes te hebben. Met pijn in mijn hart loop ik de babyzaken voorbij. Straks heb ik tijd genoeg om mijn mannetje op en top te verwennen....... als het goed gaat.

 

We gaan een lang weekend naar Noordwijk. Gelukkig schijnt de zon en kunnen we genieten van het strand, de zee en het weer. We lachen, huilen en praten over alle gevoelens die ons dwars zitten. Het is een weekend waarin we onze batterijen laten leeglopen en gelukkig ook weer kunnen opladen.

 

Als de weken verstrijken vinden we steeds meer rust. We hebben een cursusleidster van 'Samen Bevallen' bereid gevonden om ons op individuele basis voor te bereiden op de bevalling (het zogenaamde huffen en puffen). Het gezellig meedoen in een groep was ons bij aanvang van de cursus te veel. De cursus zou namelijk 15 februari (de dag van de echo) beginnen. Ik begin vertrouwen te hebben in de bevalling die eraan komt.

 

We proberen zoveel mogelijk nog van de zwangerschap te genieten en dat gaat steeds beter. Ik laat John zoveel mogelijk bewegingen in mijn buik voelen. Armpjes die spartelen en beentjes (??) die schoppen. Ja, ik heb steeds het gevoel dat ik zijn beentjes voel, misschien is hij dan toch niet verlamd?! We houden op met hopen, gissen en beredeneren. We wachten af.

 

En dan geboortekaartjes, jongens wat is dat moeilijk. We hebben op een gegeven moment tien boeken thuis om uit te kiezen. Eigenlijk zijn we er toch nog redelijk snel uit. We kiezen twee kaartjes. Een goed nieuws kaartje en een slecht nieuws kaartje. Twee teksten. Het leven is zo dubbel!!!

 

De gynaecoloog is zeer tevreden tijdens mijn controles. Eigenlijk heb ik een perfecte zwangerschap. Niet te veel kwaaltjes, alles binnen de perken (bloeddruk, gewicht). Op 28 maart 2000 wordt een nieuwe echo gemaakt. Dit is meer op ons verzoek, om ons gerust te stellen. Eigenlijk wil ik ons mannetje nog eenmaal vredig zien rondspartelen voordat hij de medische molen in gaat.

 

28 maart 2000

We genieten van de beelden op het scherm. Hallo mannetje, tot over een maandje. We zijn na het zien van de beelden vrij positief. De vorige keer zijn we zo geschrokken van de knik in de ruggengraat. Maar als we de rug nu zien, lijkt het allemaal mee te vallen. We weten het echt niet meer.

Geboren!

15 april 2000

Op dit moment ben ik ruim 38 weken zwanger. Het is dus nog even wachten op de geboorte van onze kleine man. De tas staat gepakt, de benzinetank is altijd minimaal halfvol....... we zijn er klaar voor.

Omdat ons zoontje geen waterhoofdje heeft, zal het via de normale weg geboren kunnen worden. Daar gaan we dan ook voor. Ik ga bevallen in het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ).

Ik voel me erg goed, maar ben toch erg gespannen voor de tijd die komen gaat. Het is sowieso mijn eerste bevalling en daarna komt de onzekere tijd voor onze zoon. We vermaken ons tijdens de laatste weken van de zwangerschap. Op 9 april gaan we nog naar de dierentuin. Daar maken we de laatste foto van mijn dikke buik.

mei 2000

De afgelopen weken is er erg veel gebeurd.

Op dinsdag 18 april 2000 om 23.00 uur braken zeer onverwacht mijn vliezen. Die ochtend was ik nog voor controle geweest bij de gynaecoloog en ik voelde me opperbest. Ik had zelf het idee dat ons mannetje nog wel even op zich zou laten wachten, niet dus!

We hebben die avond nog rustig aan gedaan. Ziekenhuis gebeld, ik heb nog even gedoucht en toen zijn we rustig naar het WKZ gereden. Om 00.30 uur (19 april) kwamen we aan in het WKZ. We werden liefdevol opgevangen en naar een verloskamer gebracht. Daar ben ik lekker geïnstalleerd op het grote bed en toen begonnen de eerste weeën.

 

Het opvangen van de eerste weeën ging eigenlijk erg gemakkelijk. Onze spoedcursus 'huffen en puffen' had goed geholpen. Tussen de weeën door probeerde ik een beetje te slapen, wat aardig lukte. John kon maar geen prettige houding vinden in de aanwezige stoelen om even een dutje te doen. 's Ochtends rond 9.00 uur kwam een gynaecoloog langs om te kijken hoe ver we waren. Al 5 cm ontsluiting! Dat had ik niet verwacht, ik kon het allemaal nog prima opvangen.

Ik had te vroeg gejuicht. Afgesproken werd dat de gynaecoloog een overleg zou hebben met de kinderartsen en om 12.00 uur bij mij terug zou zijn. Langzamerhand werden de weeën minder hevig en namen ze in aantal af. Toen de gynaecoloog dan ook terugkwam had ik nauwelijks meer ontsluiting. De artsen hadden erg graag dat onze kleine geboren zou worden voordat de werkdag afgelopen was. Zodat alle artsen die wellicht nodig waren nog in huis waren. Dus ik ging aan het infuus om de weeën aan de gang te houden.

 

Om 14.00 uur ging ik aan het infuus. Al snel waren de weeën haast niet meer op te vangen. Ik denk dat ik John zijn hand bijna gebroken heb, zo hard heb ik hem geknepen. Gelukkig heeft dit maar 2 uurtjes geduurd. John heeft mij, samen met een hele lieve verpleegkundige, door deze moeilijke uurtjes gesleept.
Toen mocht ik eindelijk persen. Dat ging echt fantastisch. Het was echt teamwork tussen John en mij. Na een kleine 5 kwartier werd onze zoon geboren, om 16.40 uur.

TYCHO MARTIJN!

 

Ik ben niet geknipt of ernstig gescheurd. Het is een prima bevalling geweest (achteraf gezien). Hoewel de placenta wel even op zich liet wachten. Toen deze na een uur nog niet gekomen was, werd ik al klaar gemaakt voor de O.K. Gelukkig probeerde de gynaecoloog nog één laatste keer of de placenta echt niet los wilde komen....... en daar was die dan. Toch niet naar de O.K. Nu had ik alle tijd om van Tycho te genieten.

In zijn dagboekje is te lezen hoe het verder met hem is gegaan……………

Vorige

Volgende

Top